Hanneke von Meijenfeldt: ik noemde haar eens de "wonderdokteres" die door bedachtzame vragen te stellen aanhoudend met me meedenkt en meedacht. Een klankbord zodat ik even niet voort hoefde te zeulen met zaken die mijn werk bemoeilijken.

Voorwaarde is dat je eerlijk bent naar haar en voor jezelf. Als je zelf veel geeft, komt er veel van haar terug, al sprak ze minder woorden dan ik.

Na het eerste gesprek begon ik met nauwgezet één ding tegelijk te doen. Niet met duizend zaken tegelijk. Door zo stapjes te zetten en die weer te bespreken, komen "dingen" in beweging. Ook in mijn werkveld.

Bijna ongemerkt zette Hanneke von Meijenfeldt mij in een proces van behoedzame zelfreflectie zo op een ander, beter spoor, zodat ik ging zoeken naar energiegevende impulsen, op mijn werk maar ook privé. In ieder geval leidde dit tot orde en ruimte in m'n hoofd waardoor ik erachter kwam dat werken ook nog leuk kan zijn, een week is méér dan een werkweek.

Dit inzicht leidde bijna geluidloos tot uitzicht: een andere manier van denken en met de dingen omgaan: het overkwam me bij haar gewoonweg. Dit vereiste wel moed al zeg ik het zelf naderhand...

Docent ROC Zoetermeer